Εγκατάλειψη σπουδών

 Έξη στους δέκα φοιτητές εγκαταλείπουν τις σπουδές. Οι αιτίες

Πηγή: http://sep4u.gr/17078/exi-stous-deka-fitites-egkatalipoun-tis-spoudes-i-eties/

Σύμφωνα με τους συντάκτες της έκθεσης της Μονάδας Διασφάλισης Ποιότητας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΜΟ.ΔΙ.Π ΕΚΠΑ) η μη έγκαιρη ολοκλήρωση σπουδών των φοιτητών κατά κύριο λόγο οφείλεται σε δύο σημαντικούς παράγοντες:

(1ον) Στον μεγάλο αριθμό φοιτητών με ελάχιστα προσόντα που εισάγονται στο Πανεπιστήμιο. Η διαδικασία των Πανελλαδικών Εξετάσεων δυστυχώς δεν ελέγχει μια σειρά από γνωστικές, ερευνητικές αλλά και κοινωνικές δεξιότητες, απαραίτητες για την παρακολούθηση ακαδημαϊκών σπουδών αλλά απλώς την στείρα απομνημόνευση μερικών σελίδων. Αποτέλεσμα αυτού πολλοί νέοι φοιτητές να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν στο υψηλό επίπεδο σπουδών και να εγκαταλείπουν το Πανεπιστήμιο. Επίσης σε ορισμένες περιπτώσεις επιλέγονται σχολές οι οποίες εντάσσονται στο μηχανογραφικό δελτίο σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Οι υποψήφιοι μπορεί να επιτύχουν σε μια σχολή, όμως το πρόγραμμα σπουδών να περιλαμβάνει μαθήματα άσχετα με τα μαθήματα στα οποία εξετάστηκαν στις πανελλαδικές. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ο φοιτητής να έχει σημαντικά κενά και να μην μπορεί να καταλάβει θεμελιώδη μαθήματα και έννοιες του προγράμματος σπουδών στο οποίο επέτυχε και εγγράφηκε. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος έχει προταθεί από τους εξωτερικούς αξιολογητές, να εφαρμοστεί το συντομότερο δυνατό όπου δεν υπάρχει, δομή μαθημάτων βασισμένη σε προαπαιτούμενα, και η ενίσχυση του πρώτου έτους με μαθήματα γενικής παιδείας που ενισχύουν τις γνώσεις και δεξιότητες των φοιτητών ενόψει των εξειδικευμένων μαθημάτων των επόμενων ετών. Επίσης, ειδικά στα ξενόγλωσσα τμήματα αφενός η βάση εισαγωγής διαμορφώνεται σε χαμηλά επίπεδα αφετέρου το επίπεδο γλωσσομάθειας, (στις ξένες γλώσσες), που απαιτείται δεν είναι ιδιαίτερα υψηλό με αποτέλεσμα να εισάγονται φοιτητές με μέσο όρο κάτω από 10.000 μόρια. Αυτό οδηγεί με βεβαιότητα στη διαμόρφωση ομάδων φοιτητών με αυξημένο κίνδυνο μη ολοκλήρωσης των σπουδών τους λόγω αντικειμενικής αδυναμίας ανταπόκρισης.

(2ον) Τα τελευταία πέντε χρόνια, η παρατεταμένη οικονομική κρίση έχει επιδράσει αρνητικά στην προσπάθεια των φοιτητών να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Πολλοί εξ αυτών εγκαταλείπουν τις σπουδές τους επειδή η οικογένεια δεν μπορεί πλέον να συνδράμει, υποαπασχολούνται σε εργασίες άσχετες με τις σπουδές τους για να εξοικονομήσουν εισόδημα, επιλέγουν να μην παραστούν σε εξεταστικές λόγω του κόστους διαμονής και μετακινήσεων (φοιτητές από την επαρχία). Αποτέλεσμα η περαιτέρω επιβράδυνση του ρυθμού ολοκλήρωσης σπουδών ή / και η εγκατάλειψη της φοίτησης.

Η άποψη μου είναι ότι ο δεύτερος παράγοντας δεν θεμελιώνεται επαρκώς γιατί και πριν την οικονομική κρίση τα ποσοστά των ενεργών ήταν περίπου τα ίδια…

Καλή σχολική χρονιά

Μια γλώσσα είναι σαν τα μάτια.

Κυττάζει εκεί που δε βλέπουν τα μάτια.

Ψαρεύει εκεί που δεν ψαρεύουν τα μάτια.

Σε διαφορετικά ποτάμια κυνηγούν τη λεία τους.

Όμως πότε-πότε διασταυρώνουν τα πυρά τους.

Γιατί ουσιαστικά, ακόμα πιο βαθειά, ένας είναι ο κάμπος του ανθρώπου, ένας ο ουρανός τους, ένας ο ουρανός.

Γιώργος Σαραντάρης 9/8/40

Απολογισμός ενός νεομετανάστη

Τρία χρόνια στο εξωτερικό: ο απολογισμός ενός νεομετανάστη

Πηγή: http://stefivos.com/tria-xronia-ekswteriko-apologismos-enos-metanasti/

Η ιστορία που ακολουθεί είναι ένας απολογισμός και μια εξομολόγηση συνάμα, με πράγματα που ελάχιστοι ξέρουν για μένα.

Πήρα την απόφαση να φύγω όταν άρχισα να λυπάμαι τον εαυτό μου. Ήμουν 26 χρονών, ότι είχα τελειώσει το στρατό, έμενα ξανά με τους γονείς μου κι είχα περάσει το καλοκαίρι μου δουλεύοντας σερβιτόρος στην οικογενειακή επιχείρηση που είχαμε ανοίξει (η οποία μετά από ένα χρόνο έκλεισε, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στις προκλήσεις της κρίσης και του all-inclusive τουρισμού).

Ένιωθα πως μετά από 8 χρόνια, ήμουν πάλι στο μηδέν. Ένιωθα σαν ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Δεν την μπορούσα την ανεργία. Εξοντωτική, εξευτελιστική. Και μιλάω χωρίς καμιά διάθεση προσβολής προς οποιονδήποτε άνεργο. Έτσι ένιωθα εγώ όμως και αυτό απλά περιγράφω.

Άρχισα να κάνω αιτήσεις στην Αγγλία, κυρίως επειδή δεν ήξερα άλλη γλώσσα, πέρα από κάτι λίγα ιταλικά. Κάνα μήνα αργότερα, ήρθε η πρώτη (και τελευταία) πρόσκληση σε συνέντευξη. Έκλεισα αεροπορικά εισιτήρια και έφυγα. Έτυχε να είναι μία κακή βδομάδα για την Αγγλία, με δρομολόγια αεροπλάνων και τρένων να ακυρώνονται λόγω βαριάς και συνεχούς χιονόπτωσης. Τα κατάφερα όμως και έφτασα στο Bournemouth, μια νότια, παραθαλάσσια πόλη στην περιοχή του Dorset.

Ήμουν τότε πτυχιούχος Ψυχολογίας, με μεταπτυχιακό στην «Ψυχολογία και ΜΜΕ». Ο τίτλος της θέσης: support worker. Ελάχιστα ήξερα για τα καθήκοντα ενός support worker, αλλά θα μάθαινα πολύ γρήγορα. Μια μείξη νοσοκόμου, εργοθεραπευτή και ψυχολόγου. Τα καθήκοντα πολλά, από το να αλλάζεις πάνες σε ηλικιωμένους με αυτισμό μέχρι να τους πηγαίνεις για bowling.

Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα έκανα κάτι τέτοιο. Το έκανα όμως. Και το έκανα αδιαμαρτύρητα. Κανείς από τους φίλους μου δεν ήξερε όλη την αλήθεια. Tη μαθαίνουν τώρα.  Ήξερα ότι θα ακουγόταν περίεργο ότι έγινα μετανάστης για να αλλάζω πάνες.

Εγώ όμως ένιωθα ότι προσέφερα σε αυτούς τους ανθρώπους κάτι καλό, βγάζοντας, παράλληλα, τα δικά μου λεφτά. Ήμουν ανεξάρτητος. Τότε κατάλαβα ότι καμιά δουλειά δεν ήταν ντροπή. Ντροπή είχα νιώσει στην ζωή μου μόνο όταν δεν προσέφερα τίποτα και ζητούσα από τους γονείς μου λεφτά για να βγω για καφέ.

To “Keep calm and carry on” ήταν μια αφίσα του 1939 που είχε κυκλοφορήσει από τη Βρετανική κυβέρνηση σε περιορισμένα αντίτυπα σε μια προσπάθεια να ανυψώσει το ηθικό στις μεγάλες πόλεις, όπου ανέμεναν αεροπορικές επιδρομές. Δεν ξέρω αν βοήθησε τότε, αλλά σίγουρα βοήθησε εμένα, που κατέβαινα στην κουζίνα κάθε πρωί και την έβλεπα κρεμασμένη στον τοίχο, να μου μιλάει.

Έμενα σε ένα δωμάτιο που ήταν μικρότερο κι από το χωλ που είχα στο φοιτητικό μου διαμέρισμα. Είχα βάλει σκοπό να φύγω από το Bournemouth και γι’ αυτό δεν έκανα παρέες. Επί 9 μήνες ήμουν δουλειά-σπίτι, σπίτι-δουλειά. Βρήκα την ευκαιρία να δουλέψω τα γραπτά μου και να εκδώσω δωρεάν μια συλλογή διηγημάτων και το μυθιστόρημά μου. Με τα λεφτά που έβγαζα, έδωσα το τελευταίο για μετάφραση και το δημοσίευσα και στα Αγγλικά, στο Amazon.

Μπορεί καθημερινά να άλλαζα πάνες σε έναν 60χρονο παππού, αλλά έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, δημοσίευα τα κείμενά μου και είχαν ανταπόκριση. Το μεγαλύτερο παράδοξο που βίωσα ποτέ. Ήταν η πρώτη φορά στην ζωή μου όμως που ήμουν τόσο προσηλωμένος σε κάτι.

Μετά και τη δημοσίευση του μυθιστορήματος στα Αγγλικά, 8 μήνες ήδη στο Bournemouth, έβαλα στόχο να βρω δουλειά στο Λονδίνο. Έστειλα 5 αιτήσεις. Πήγα σε 3 συνεντεύξεις. Στην τελευταία είπα ότι, αν δε με έπαιρναν, θα έμενα εκεί που ήμουν και θα τελείωνα το επόμενο μυθιστόρημά μου. Και μόλις τελείωνα, θα έφευγα. Για οπουδήποτε.

Με προσέλαβαν τελικά και ήρθα στο Λονδίνο, όπου τον περασμένο Δεκέμβρη έκλεισα 2 χρόνια, δουλεύοντας σε πτέρυγα ψυχικής υγείας, περιβάλλον όχι πολύ ευχάριστο αρκετές φορές. Μπορεί πλέον να μην άλλαζα πάνες, αλλά είχα άλλα καθήκοντα, που αν τα έβλεπα σε ταινίες, θα με έπιανε η ψυχή μου. Εδώ και δύο μήνες, είμαι στα κεντρικά του οργανισμού, δουλεύοντας σαν Distance Learning Coordinator. Δουλειά γραφείου για μερικούς μήνες μόνο. Τον Απρίλη μάλλον θα επιστρέψω στην πτέρυγα. Θα δούμε.

Έγιναν πολλά αυτά τα τρία χρόνια. Ταξίδεψα στο Λουξεμβούργο, στην Αυστρία, στην Ιταλία, στη Γερμανία, στη Νορβηγία, στην Αργεντινή, στη Γη του Πυρός. Όλα τα ενδοευρωπαϊκά ταξίδια σε φίλους, με εισιτήρια low budget.

Γνώρισα ενδιαφέροντας ανθρώπους. Γεύτηκα διαφορετικές κουζίνες. Έκανα όμορφες βόλτες. Γνώρισα την κοπέλα μου και μένουμε μαζί. Υπέγραψα συμβόλαιο με εκδοτικό οίκο. Έφτιαξα αυτό το site. Φτιάχνω άλλο ένα. Δουλεύω ακόμα το μυθιστόρημα εκείνο που θα τελείωνα πριν 2 χρόνια.

Το Λονδίνο είναι μια μεγάλη πόλη. Ακριβή. Πολύ ακριβή και οι μισθοί μικροί. Ο δικός μου, στο αγγλικό σύστημα υγείας, είναι κατώτερος από το μέσο όρο των £26,500 (€32.200) προ φόρων. Δε σου μένει τίποτα στην άκρη. Και αυτό χωρίς να κάνεις ιδιαίτερες σπατάλες, με το 60% να πηγαίνει κατευθείαν για το σπίτι και τη μηνιαία κάρτα μεταφορών.

Οι περισσότεροι φίλοι μου νομίζουν ότι τους κοροϊδεύω. ‘Οπως και οι περισσότεροι στην Ελλάδα, νομίζουν ότι, επειδή μένεις στην Αγγλία, ζεις όπως οι χαρακτήρες του Παπακαλιάτη. Καμία σχέση όμως. Οι Έλληνες του Λονδίνου είναι χιλιάδες. Πολλοί εργάζονται σε τράπεζες, σε πολυεθνικές, σε εταιρείες ΙΤ. Βγάζουν καλά λεφτά, αλλά δουλεύουν όλη μέρα. Εγώ δουλεύω φυσιολογικές ώρες, αλλά δε βγάζω ούτε καν τα μισά.

Υπάρχουν όμως στ’ αλήθεια οι Ελληνάρες του Λονδίνου. Αυτοί που είναι 10 χρόνια εδώ και μιλάνε ακόμα σπαστά Αγγλικά, που ψωνίζουν μόνο μάρκες, που ντύνονται καλά για να πάνε για καφέ, που κράζουν τη χώρα που τους φιλοξενεί για τα πάντα, που σκέφτονται συνέχεια τις καλοκαιρινές διακοπές στην Ελλάδα, αλλά όποτε επιστρέφουν, το παίζουν κοσμογυρισμένοι και μιλάνε για το Λονδίνο σαν να είναι η Γη της Επαγγελίας. Δεν είμαστε όλοι έτσι. Απλά αυτοί κάνουν περισσότερο θόρυβο και ακούγονται.

Δεν ξέρω για άλλες χώρες, αλλά σε μια τόσο ταξική κοινωνία όπως η Αγγλική, και ειδικά σε μια πόλη όπως το Λονδίνο, είναι δύσκολο και να ζήσεις αξιοπρεπώς και να βάλεις στην άκρη λεφτά. Γι’ αυτό και, 3 χρόνια μετά, δουλεύοντας στον κακοπληρωμένο ανθρωπιστικό τομέα, όχι απλά δεν έχω λεφτά στην άκρη, αλλά έχω και μια χρεωμένη πιστωτική κάρτα. Δε μετανιώνω, όμως, γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικά.  Τι να θυσίαζα; Τις 180 λίρες για ένα σαββατοκύριακο στη Νορβηγία;  Ή τις 10 λίρες που πληρώνω για μια πίτσα;

Απλά δεν καταλαβαίνω πού θα με βγάλει αυτός ο δρόμος. Ποιο είναι το νόημα να είσαι μετανάστης και ό,τι βγάζεις να το δίνεις; Μπορεί να κερδίζεις πολλά σε εμπειρίες, αλλά δε θα καταφέρεις ποτέ να τις ρευστοποιήσεις για να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου.

Δεν είναι εύκολο να ζεις στο εξωτερικό. Σε αντίθεση με 50-100 χρόνια πριν, πλέον η κρίση είναι παγκόσμια. Όπου και να πας, βρίσκεις είτε ανεργία και χαμηλούς μισθούς είτε υψηλούς μισθούς και υψηλό κόστος ζωής ταυτόχρονα. Και παράλληλα έχεις να αντιμετωπίσεις τους διάφορους αστικούς μύθους: στο εξωτερικό, αυτόν του χρεοκοπημένου και τεμπέλη Έλληνα. Στο εσωτερικό, αυτόν του καλοπερασάκια νεομετανάστη που κλαίγεται χωρίς λόγο.

Παρ’ όλα αυτά, δε θα γύριζα στην Ελλάδα. Εκτός από την ανεργία, θα είχα να αντιμετωπίσω και το συντηρητισμό, τη διαφθορά, τον ωχαδερφισμό, τον ερασιτεχνισμό, το ψευτοβόλεμα. Βλέπω, ωστόσο, ότι γίνονται όμορφες κινήσεις και μπράβο σε αυτούς που τις επιχειρούν. Ελπίζω να κρατήσουν, αν και είμαι απαισιόδοξος. Η χώρα αυτή, φοβάμαι, είναι μια μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα. Μια Σειρήνα που σε καλεί με το τραγούδι της και μόλις πας κοντά σε τσακίζει.

Επιμύθιο: τρία χρόνια μετανάστης, ο απολογισμός είναι θετικός. Όχι όμως τόσο θετικός όσο πίστευα κάποτε. Αυτό που αναρωτιέμαι είναι αν είμαι η εξαίρεση ή αν έτσι νιώθουν και άλλοι νέοι που ζουν εκτός Ελλάδας.

Χορηγίες

Η πολιτιστική χορηγία ως έκφανση της Εταιρικής Κοινωνικής Ευθύνης της σύγχρονης επιχείρησης

της Μαρίας Λιανού

Κύριος στόχος των πολιτισμικών μονάδων –δημόσιες ή ιδιωτικές, κερδοσκοπικές ή μη κερδοσκοπικές– αποτελεί η προώθηση και η ανάπτυξη των πολιτιστικών τους αγαθών και υπηρεσιών. Ως συστήματα που παράγουν, διαχειρίζονται και προωθούν τα πολιτιστικά αγαθά, επηρεάζονται άμεσα από την οικονομική κατάσταση της παγκόσμιας αγοράς. Στη σημερινή εποχή της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής κρίσης, η χρηματοδότηση των πολιτισμικών μονάδων αποτελεί βεβαίως καθοριστικό παράγοντα για την ανάπτυξη των πολιτιστικών αγαθών. Παράλληλα όμως, και οι ίδιες οι επιχειρήσεις στρέφονται προς τη χρηματοδότηση των πολιτισμικών μονάδων με στόχο να προωθήσουν την προβολή τους. Έτσι, η χρηματοδότηση που προσφέρουν οι επιχειρήσεις, γίνεται όχι με τη μορφή της δωρεάς, που άλλωστε αποτελεί μορφή χρηματοδότησης δίχως συγκεκριμένα ανταλλάγματα, αλλά με τη μορφή της χορηγίας, που τους προσφέρει συγκεκριμένα ανταλλάγματα.

Η χορηγία, όπως ορίζεται από τον καθηγητή Γεώργιο Γκαντζιά, αποτελεί την «αμφίδρομη πολιτιστική ανταλλαγή με αντισταθμιστικά οφέλη και αρχές γενικού (δημόσιου) συμφέροντος που αποσκοπούν στην κοινωνική και πολιτιστική συνεισφορά τόσο των αποδεκτών χορηγιών όσο και των χορηγών ώστε να διασφαλίζεται η κοινωνική και πολιτιστική συνοχή στην κοινωνία των πληροφοριών και της γνώσης». Στο νομοθετικό επίπεδο, ο Ν. 3525/2007 διακρίνει στο άρθρο 2 τη χορηγία από οικονομικές ενισχύσεις άλλης μορφής (δωρεά, επιχορήγηση, διαφήμιση, προώθηση πωλήσεων), ενώ στο άρθρο 1 την προσδιορίζει ως τη χρηματική ή άλλης μορφής οικονομική παροχή σε είδος, σε άυλα αγαθά ή υπηρεσίες, η οποία προσφέρεται από φυσικά ή νομικά πρόσωπα, με σκοπό την ενίσχυση συγκεκριμένων πολιτιστικών δραστηριοτήτων και με αντιστάθμισμα την προβολή του κοινωνικού προφίλ και της ευποιίας του χορηγού.

Το ζήτημα της χορηγίας ως σημαντική μορφή χρηματοδότησης στην αγορά του πολιτισμού δεν είναι σύγχρονο αλλά ανάγεται στους αρχαίους χρόνους. Συγκεκριμένα, οι ρίζες της χορηγίας εντοπίζονται στην αρχαία Ελλάδα, στην οποία χορηγός ονομαζόταν το πρόσωπο που ηγείτο του χορού και η πράξη του αυτή συντελούσε στην παραγωγή πολιτισμού. Στα μέσα του 6ου αι. π.Χ., η χορηγία είχε λάβει την έννοια της χρηματοδότησης των πλούσιων Αθηναίων –αρχικά– πολιτών για την παραγωγή δραματικών παραστάσεων στο πλαίσιο των μεγάλων θρησκευτικών εορτών, πράξη η οποία επίσης π αρήγαγε πολιτισμό, ενώ ταυτόχρονα περιβαλλόταν από ιδιαίτερο κύρος. Την υποχρεωτική χρηματοδότηση αυτών των παραστάσεων από εύπορους Αθηναίους θεσμοθέτησε στα τέλη του ίδιου αιώνα ο Κλεισθένης, ορίζοντας τη γέννηση της χορηγίας. Συνάγεται λοιπόν ότι η έννοια της χορηγίας διαμορφώνεται διαχρονικά και αναδεικνύει την υποχρέωση, την ευθύνη, αλλά και την ευαισθησία που οφείλουν να έχουν οι πολίτες προκειμένου να συμμετέχουν ενεργά στην παραγωγή των πολιτιστικών αγαθών.

Η χορηγία ως θεσμός άρχισε να παρακμάζει στις αρχές του 4ου αι. π.Χ., ενώ λίγες δεκαετίες αργότερα είχε πλήρως εξαφανιστεί. Έπειτα λοιπόν από απουσία 2500 ετών περίπου, η χορηγία εμφανίστηκε εκ νέου τον 20ο αι. αρχικά στις ΗΠΑ, ενώ από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 εξαπλώθηκε στην Ευρώπη. Στον 20ο αι. η χορηγία ήταν σαφώς διαφοροποιημένη από τη μορφή που είχε κατά την περίοδο της αρχαιότητας: αναδύθηκε ως εθελοντική πρωτοβουλία ευαισθητοποιημένων φυσικών και νομικών προσώπων, ενώ γρήγορα μετετράπη σε συναλλαγή ανάμεσα σε δύο πλευρές με αμοιβαίες υποχρεώσεις και οφέλη και τελικά σε επικοινωνιακό εργαλείο για την προβολή των χορηγών.

Σήμερα χορηγός ονομάζεται εκείνος που ενισχύει οικονομικά τις πολιτισμικές μονάδες προκειμένου αυτές να παράγουν πολιτισμό, πράξη που συμβάλλει στην παραγωγή πολιτισμού και στην ανάπτυξη των πολιτιστικών αγαθών. Προϋπόθεση βεβαίως για την παραγωγή πολιτισμού από την πράξη του χορηγού είναι ότι διαθέτει την πολιτισμική εκείνη παιδεία που του επιτρέπει να κατανοεί την κοινωνική ευθύνη και την κοινωνική του υποχρέωση, λαμβάνοντας πάντοτε υπόψη το δημόσιο συμφέρον. Τα χαρακτηριστικά της σύγχρονης χορηγίας παρουσιάζονται στον Πίνακα που ακολουθεί:

Στη σύγχρονη εποχή, ιδιώτες, κοινωφελή ιδρύματα και επιχειρήσεις περιλαμβάνονται στους χορηγούς των πολιτισμικών δραστηριοτήτων. Όσον αφορά ειδικότερα τις επιχειρήσεις, που αποτελούν τον πλέον απαιτητικό εταίρο σε μια χορηγική συνεργασία, γίνονται χορηγοί σε προγράμματα των πολιτισμικών μονάδων όχι μόνο γιατί με τον τρόπο αυτό μπορούν να επενδύουν στην παραγωγή του πολιτισμού και να συμμετέχουν στην ενδυνάμωση της κοινωνικής συνοχής, αλλά παράλληλα –και κυρίως– διότι κατανοούν ότι η χορηγία αποτελεί μια εναλλακτική επένδυση που τους παρέχει πλήθος ανταγωνιστικών πλεονεκτημάτων.

Η χορηγία διευρύνει την αναγνωρισιμότητα του ονόματος των επιχειρήσεων, καθορίζει το βαθμό της κοινωνικής και πολιτιστικής συνεισφοράς των επιχειρήσεων, προσδιορίζει το βαθμό της επικοινωνιακής απήχησης του ονόματος και των αγαθών της επιχείρησης, ενώ παράλληλα συντελεί και στη δημιουργία συνεργασιών αμφίδρομης πολιτιστικής ανταλλαγής. Δεν είναι συνεπώς παράδοξο το γεγονός ότι συχνά –στον ελληνικό τουλάχιστον χώρο– βλέπουμε τράπεζες και βιομηχανίες να έχουν ενεργό συμμετοχή ως χορηγοί σε πολιτιστικές δραστηριότητες των πολιτιστικών μονάδων. Άλλωστε, η εναλλακτική επένδυση που αποτελεί η χορηγία δύναται να ενταχθεί στη γενικότερη πολιτική της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης της επιχείρησης ως πρακτική.

Και όταν μιλάμε για εταιρική κοινωνική ευθύνη εννοούμε, κατά τον Γκαντζιά, την ενιαία επιχειρηματική πολιτική κοινωνικής υποχρέωσης, κοινωνικής ευθύνης και κοινωνικής ευαισθησίας που εδράζεται σε επιχειρηματικές δραστηριότητες και επενδυτικές ευκαιρίες, οι οποίες (α) ενθαρρύνουν τις επιχειρήσεις να συμμετέχουν σε προγράμματα χορηγίας με την προϋπόθεση ότι θα δημιουργήσουν δυναμικές σχέσεις τόσο μεταξύ της κοινωνικής υποχρέωσης, της κοινωνικής ευθύνης, της κοινωνικής ευαισθησίας, όσο και μεταξύ των δημοκρατικών μηχανισμών συμμετοχικής ελευθερίας και των αρχών του γενικού (δημόσιου) συμφέροντος για τις χορηγίες, ενώ παράλληλα (β) έχουν ως αποτέλεσμα να αποκομίζουν οι επιχειρήσεις ουσιαστικά οφέλη από την ενεργό συμμετοχή τους σε προγράμματα χορηγίας που αποσκοπούν στην ανάπτυξη του κοινωνικού, πολιτισμικού, οικονομικού και πολιτικού γίγνεσθαι της κοινωνίας των πληροφοριών και της γνώσης.

Όμως, όφελος από τις χορηγίες δεν έχουν μόνον οι χορηγοί αλλά και οι αποδέκτες των χορηγιών. Πιο αναλυτικά: Οι αποδέκτες των χορηγιών εξασφαλίζουν μια πρόσθετη πηγή εσόδων, η οποία μάλιστα χαρακτηρίζεται από περισσότερο ευέλικτες και σύντομες διαδικασίες σε σχέση με εκείνες που επιβάλλει η απορρόφηση πόρων από το δημόσιο τομέα. Επίσης, η χορηγία εξασφαλίζει στους χορηγούμενους τα μέσα για να βελτιώσουν τις παραδοσιακές τους λειτουργίες, δηλαδή τους επιτρέπει να καλύψουν ελλείψεις στην οργάνωση και στην τεκμηρίωση των συλλογών τους ή στην παρουσίαση των εκδηλώσεών τους. Παράλληλα, οι πολιτισμικές μονάδες μέσα από τις επιχειρησιακές συναλλαγές με τους χορηγούς τους μαθαίνουν να μιλούν τη «γλώσσα» του επιχειρηματικού κόσμου προκειμένου να εισακουστούν, υιοθετούν τη μεθοδικότητά του, διδάσκονται από τα λάθη τους και τελικά αρχίζουν να προσεγγίζουν τους νέους στόχους που έχουν θέσει, όπως είναι η αύξηση της επισκεψιμότητας ή των εσόδων τους, μέσα από την ανάληψη επιχειρηματικής δράσης, με μεγαλύτερο επαγγελματισμό, επιδεξιότητα και κυρίως αποτελεσματικότητα.

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί ότι ανάμεσα στις πλέον θετικές άμεσες επιπτώσεις των χορηγικών συνεργασιών για τους πολιτιστικούς οργανισμούς αναγνωρίζεται η συνεισφορά τους στο άνοιγμα των οργανισμών αυτών στο ευρύ κοινό. Ανήκει πλέον οριστικά στο παρελθόν η εποχή κατά την οποία τα μουσεία, τα μέγαρα μουσικής και οι θεατρικές σκηνές απευθύνονταν μόνον στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα. Η νέα, φιλική προς τον επισκέπτη, φιλοσοφία των πολιτισμικών οργανισμών μακροπρόθεσμα συμβάλλει ουσιαστικά στην αισθητική και στην πνευματική καλλιέργεια του κοινού.

Η χορηγία όμως έχει και έμμεσες θετικές επιπτώσεις για το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο, όπως για παράδειγμα είναι η συμβολή της στην αστική αναβάθμιση υποβαθμισμένων πόλεων και ο συνακόλουθος περιορισμός της εγκληματικότητας, ή η αύξηση του τουρισμού και η γενικότερη ανάκαμψη της οικονομίας. Ωστόσο, πρέπει να τονιστεί ότι, παρά τα αδιαμφισβήτητα οφέλη που αποκομίζουν οι πολιτιστικοί οργανισμοί από τις χορηγίες, ενυπάρχουν παράλληλα και οι αρνητικές επιπτώσεις της χορηγίας. Ανάμεσα σε αυτές περιλαμβάνονται (α) η προβολή και η ενίσχυση από τους χορηγούς εκείνων των μορφών τέχνης που προσελκύουν το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό επισκεπτών, (β) η υποστήριξη των πολιτιστικών οργανισμών που εδρεύουν στα μητροπολιτικά κέντρα και η παραμέληση εκείνων που εδρεύουν στην περιφέρεια, (γ) η αύξηση εκδηλώσεων «φαντασμαγορικού» τύπου στα μουσεία και σε άλλους πολιτιστικούς οργανισμούς και η μείωση των εκδηλώσεων χαμηλής δημοτικότητας, (δ) οι συμβιβασμοί που δέχονται οι μουσειακοί συνήθως οργανισμοί σχετικά με το περιεχόμενο και τα συμπεράσματα εκθέσεων που πιθανόν να έθιγαν την επιχείρηση-χορηγό, (ε) η παραμέληση των σημαντικών προτεραιοτήτων των πολιτιστικών οργανισμών, π.χ. σε θέματα υποδομής ή σε τομείς όπως η έρευνα, η τεκμηρίωση και η συντήρηση των μόνιμων συλλογών τους και (στ) η δημιουργία έκτακτων εξόδων που δεν είχαν υπολογιστεί εξαρχής, οι οποίες για παράδειγμα αφορούν την πρόσληψη έκτακτου προσωπικού για την εξασφάλιση της καλύτερης δυνατής φιλοξενίας του χορηγού.

Εν κατακλείδι, η χρηματοδότηση των πολιτισμικών μονάδων αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την ανάπτυξη των πολιτιστικών αγαθών. Στη σημερινή εποχή της οικονομικής και πολιτισμικής κρίσης, η σύγχρονη χορηγία, ως αμφίδρομη πολιτιστική ανταλλαγή και επιχειρηματική πρακτική της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, αποκτά ιδιαίτερη δυναμική και προβάλλει ως σημαντική –και ενίοτε απαραίτητη– πηγή χρηματοδότησης των πολιτισμικών μονάδων.

Πηγή: http://www.asfalistikomarketing.gr/%CE%B7-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%87%CE%BF%CF%81%CE%B7%CE%B3%CE%AF%CE%B1-%CF%89%CF%82-%CE%AD%CE%BA%CF%86%CE%B1%CE%BD%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5/

 

Γλωσσικές ασκήσεις

Το Βιβλίο των Γλωσσικών Ασκήσεων περιλαμβάνεται στη διδακτέα - εξεταστέα ύλη του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας της Γ΄ τάξης Γενικού Λυκείου (2014-2015).

Για τη διευκόλυνση της μελέτης των μαθητών διατίθεται: ΕΔΩ

Θεματικοί Κύκλοι

Το Βιβλίο των Θεματικών Κύκλων περιλαμβάνεται στη διδακτέα−εξεταστέα ύλη του μαθήματος της Νεοελληνικής Γλώσσας της Γ΄ τάξης Γενικού Λυκείου (2014-2015), αλλά το εγχειρίδιο δεν έχει δοθεί στους μαθητές της Γ' Λυκείου. 

Για τη διευκόλυνση της μελέτης τους διατίθεται ΕΔΩ:

Εργασίες μαθητών

Εργασίες μαθητών του Γ4

ET.pdf by 7glb